Donderdag 30 juni

Mittich – Haaltert
Na het ontbijt volgen teveel kilometers met de wagen, gelukkig verloopt de terugreis voorspoedig.
De Brusselse ring zorgt wel voor een dik uur extra onderweg.
De balans.
Oostenrijk, prettig fietsland, goede voorzieningen, uitstekende fietspaden voor lange afstandstrajecten, kortom een tweede maal ligt in het verschiet.
De Oostenrijkers zijn vriendelijk, behulpzaam en vooral zonder uitzondering respectvolle chauffeurs voor voetgangers en fietsers.




Hun taal:
Ik heb de taal van Goethe op school geleerd, regelmatig de kans gehad om ze in Duitsland te spreken en na enkele dagen lukt me dat steeds beter. Is het om mij te vleien, ik weet het niet, tijdens een fietsreis van Berlijn naar huis vertelde mij iemand dat ik Duits spreek met een Zwitsers accent. Ook gisterenmorgen zei de buurvrouw op de camping het zelfde.
Is dat niet een eerste noodzakelijke vereiste om het Zwitsers staatsburgerschap te bekomen?
Maar het Oostenrijks accent is toch nog wat anders. Toen we ergens de weg vroegen aan een groep jonge mensen verstond ik er geen jota van. Mijn gefronste onbegrijpelijke blik sprak boekdelen waarop een van de vrienden tegen de andere zie dat hij Hoog-Duits moest spreken: hilariteit bij de hele bende.
Het weder:
We hebben goed weder gehad, regelmatig leunend tegen en over de 30°C, maar de onweders kunnen hier bijzonder heftig zijn zonder weerga.
4 x een natte tent opgeruimd maar tegen de middag alles kunnen drogen.
Onze prestaties:
1118 km in 14 volle fietsdagen, dat is ± 80 km per dag met bepakte fietsen op goede wegen met regelmatige puisten van 5% tot 10% en aan een gemiddelde van meer dan 15.40 km/per uur. De route boekjes zijn uitstekend met uitzondering van de overnachtingsmogelijkheden. Ja hier en daar een route bordje weg of verstopt maar men rekent erop dat de fietser kan kaartlezen en een oriëntatievermogen heeft. Onderweg hoor ik regelmatig dat een GPS ook niet dat is.En vergeet de muggenmelk niet, vele trajecten lopen langs waterlopen en door bossen.

 En tot slot onderweg gelezen:

Zum Arbeiten, zu Alt 

Zum Sterben, zu Jung 

Zum Reisen, Top Fit

UND TSCHÜß

Woensdag 29 juni

Egglfing – Mittich / Mittich – Passau – Mittich

73,50 km gefietst in 4,40 uur gemiddeld 15,63 per uur 9 uur onderweg

De zon jaagt ons uit de tent richting zwembad, er zijn lastigere manieren om de dag te beginnen.

Wanneer we opruimen en de buurvrouw nog een praatje met ons maakt en ik terloops zeg dat het zwembadwater behoorlijk warm is verteld ze ons dat het meertje aan de andere kant van het domein een zwemvijver is met heerlijk fris water. Tja, waarom …...

De weg naar ons pension is 1 rechte lijn langs de oever van de Inn. Tegen 12,30 uur merken we het kerkje van Mittich op. Oef onze wagen staat er nog, zeg eens wie zou die auto nu jatten, de parkeerkaart van mijn werkgever ligt nog achter het glas.

Ik druk op de deurbel en enkele seconden later klikt de deur open. “ Grüß Gott Herr Roelandt” zegt ze en overhandigt me ogenblikkelijk de sleutel van onze kamer, direct volgend en kunnen we nu al afrekenen want ik ben er morgenvroeg niet. Zo kennen we onze gastvrouw, kort en bondig.

De cirkel is rond, we zijn terug waar we 15 fietsdagen geleden waren vertrokken.

Het is nog te vroeg om deze namiddag te stoppen. We plannen nog een retourtje naar Passau via de zelfde weg als bij aanvang van onze fietstocht. Veel spoken we daar niet uit. Een terrasje nodigt ons uit, bij 30°C smaakt een ijsje.

We keren terug langs de andere oever op Oostenrijkse bodem en schrikken niet meer als we opeens een bordje met 18% zien.

Dindag 28 juni

Tittmoning – Egglfing

85,50km gefietst in 5,33 uur gemiddeld 15,40 per uur en 8 uur onderweg

Nachtrust is onontbeerlijk.

Heeft er iemand Timmy gezien? Om hoe laat deze nacht weten we niet, maar een groep jongeren hebben deze nacht de camping op stelten gezet. Ze riepen zonder ophouden “ Timmy”, hun geroep versterkt met diverse lichttoortsen. Nu ja zult u zeggen, en dan? Wel hier een dikke 100 meter vandaan ligt een groot zwemmeer en je weet maar nooit?

Of is Timmy een hond die zijn leiband heeft doorgebeten omdat het beest geen Timmy meer kan horen en liever Loebas heet?

We verlaten de camping van Tittmoning rond 9 uur onder een staalblauwe hemel. We worden uitgewuifd en “ eine gute Fahrt” gewenst. De lastige 12% van gisteren gaan nu loeiend hard ( + 60 km/p,uur) en we laten ons over de brug uitbollen terug op Oostenrijks grondgebied.

De toegangspoort tot Tittmoning  

 

Na een 5tal kleppers van 10% en meer zijn we flink opgewarmd, de zon zorgt ervoor dat we niet meer afkoelen.

De middagpauze nemen we aan de rustplaats “Inn-Salzach-Blick” langs de weg. Daar waar de Salzach uitmondt en er nu alleen nog sprake is van de Inn.

Merkwaardig is dat 2 dagen geleden het drifthout tollend en draaiend met grote snelheid in Salzburg ons nog voorbij stak, nu bijna roerloos op het water ligt.

Monding van de Salzach in de Inn

Correcte info is goud waard.

Als we aankomen in Braunau en aan een gemeente arbeider vragen hoe ver het nog is tot aan de camping, vertelt de man dat deze al 3 jaar gesloten is. Leuk is anders, de Jeugdherberg misschien en hupsakee die zijn ze al een jaar aan het renoveren en we zien dat de klus nog belange niet klaar is. Er zit niets anders meer op dan verder te rijden langs het jaagpad tot we borden zien “ Gesperrt”, zo blijven we bezig. Terugkeren dan maar tot net over de brug op Duitse bodem waar het dorpje Simbach ligt. Dit plaatsje kwam een 4tal weken noodlottig in het nieuws. Door onweders en overvloedige neerslag stond het water ruim 1,5 meter in de huizen. De balans aan menselijk leed meer dan 10 doden. De weg naar het dorp is nog altijd afgesloten, onderweg zei iemand “ het is nog altijd een spookdorp er woont nog altijd niemand in de huizen”. Onderweg langs de oever zijn er nog omleidingen vanwege diverse zware pompinstallaties die het fietspad versperren.

Hier op de camping van Egglfing is het goed vertoeven, 2 zwembaden en sauna inclusief.